Pijn en dankbaarheid bij adoptiekinderen na onthullend rapport

Veel adoptiekinderen stellen vragen bij hun voorgeschiedenis na de openbaar gekomen misstanden. Drie van hen vertellen wat het nieuws met ze doet.

„Ik gun ieder kind de kansen die ik gehad heb”

Kandidaat-Kamerlid voor het CDA Jaap Jonkers uit Joure is geboren als Pablo in Bolivia. Ondanks de misstanden die de commissie-Joustra onthulde, is hij blij met en dankbaar voor zijn adoptie.

„Hoe oud ik nu precies ben, weet ik niet. Waarschijnlijk was ik drie weken toen ik te vondeling ben gelegd bij een rooms-katholiek weeshuis in La Paz. Ik was zo’n drie maanden toen ik naar Nederland kwam. Daar heb ik eerst twee weken in het ziekenhuis gelegen, omdat ik paratyfus had. Met dank aan Gods zorg ben ik in een liefdevol gezin in Hardenberg terechtgekomen.”

„De maatregel van de minister om alle internationale adopties op te schorten, vind ik erg drastisch. Ondanks de misstanden die naar buiten zijn gekomen, twijfel ik er nu niet aan dat ik te vondeling gelegd ben. Ik haal er juist inspiratie uit: ik ben dankbaar dat ik hier kansen gekregen heb en dat ik die mag doorgeven aan mijn dochter en zoon, die nog op komst is. Het is de belangrijkste drijfveer voor mijn politieke inzet.

Daarmee ontken ik beslist niet de misstanden die er zijn. Veel mensen is groot onrecht aangedaan en kinderhandel moet stoppen. Tegelijkertijd wil ik graag een misverstand rond adoptie uit de weg ruimen. Van dichtbij heb ik hechtingsproblemen en vragen over afkomst bij adoptiekinderen meegemaakt. Voor hen moet hulp beschikbaar zijn. Hoe dan ook, veel mensen zien die problemen als gevolg van de adoptie. Maar de adoptie is een gevolg van het afstaan van de ouders. Mijn biologische ouders hadden mij ook afgestaan als mijn adoptieouders mij niet hadden opgenomen in hun gezin.

Ik leef actief mee met mensen die als kind geadopteerd zijn en daar elke dag mee worstelen. Dat zijn hartverscheurende verhalen. Aan de andere kant is er het verhaal van Pablo die Jaap werd. De kansen die ik heb gekregen, gun ik ieder kind, in Nederland, Bolivia en over de hele wereld. Veel positieve verhalen horen we niet. Daarom vertel ik graag het mijne.”

„Bij adoptie speelt meer dan afstaan kind”

Patrick van der Groen uit Utrecht is cultureel antropoloog en geboren in China. De onthullingen van de commissie-Joustra verbazen hem niks. Hij maakt zich al jaren zorgen over de misstanden rond internationale adoptie.

„Toen ik drie maanden oud was, hebben mijn ouders mij te vondeling gelegd. Ik kwam in een weeshuis terecht en ben geadopteerd toen ik anderhalf jaar oud was.

16786537.JPG
Patrick van der
Groen. beeld RD

Ik ben geïnteresseerd in adoptie sinds dat ik volwassen ben. De maatregel van de minister om lopende procedures met een extra stap te laten doorgaan en nieuwe procedures voorlopig stil te leggen, vind ik niet meer dan terecht. Adoptie is niet een heilige graal die ten koste van alles mogelijk gemaakt moet worden.

Het rapport roept niet veel nieuwe emoties bij mij op. Ik heb adoptie inmiddels een plaats gegeven in mijn leven en heb er vrede mee dat ik mijn ouders nooit zal ontmoeten. Wel heeft die onwetendheid eerder in mijn leven voor veel onzekerheid gezorgd. Ik krijg hulp bij de ggz en dat is helaas voor veel geadopteerden realiteit. Dat neemt niet weg dat ik van een kansloze naar een kansrijke positie ben gegaan. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Adoptie zal ik als thema altijd blijven volgen en me ervoor interesseren.”

„Voor zover ik dat heb kunnen achterhalen, heeft mijn adoptie op een legale manier plaatsgevonden. Maar er waren ook situaties die ik achteraf erg dubieus vond. Mijn adoptieouders moesten bijvoorbeeld zonder duidelijke redenen geld afgeven aan een overheidsambtenaar. Als ik dat hoor, lijkt dat meer op corruptie dan op een vastgelegde procedure.

Beleidsmatig bekeken zijn intenties van adoptieouders in het algemeen zijn goed. Maar er is meer aan de hand dan alleen het afstaan en opnemen van een kind. Er zijn verhalen over handel in en diefstal van kinderen. Dat rechtvaardigt naar mijn idee niet het onvoorwaardelijk doorgaan van internationale adoptie, hoe blij adoptieouders ook met hun kinderen zijn.”

„Het rapport van de commissie geeft erkenning”

Arie, die zich bezighoudt met diplomatie en liever anoniem wil blijven, is geboren in de Colombiaanse hoofdstad Bogota. Hij voelt zich erkend door het rapport van de commissie-Joustra.

„Mijn biologische moeder had geen vaste verblijfplaats. Haar toenmalige partner liet haar in de steek. Toen ze zwanger was van mij, had ze medische hulp nodig. Ze is naar een weeshuis gestapt. Die boden haar hulp aan en ze zorgden ondertussen tijdelijk voor mijn oudere zus en voor mij na mijn geboorte. Mijn zus is teruggekeerd naar mijn moeder, maar ik ben geadopteerd, zonder dat mijn moeder dat wist.

In Nederland heb ik een fijne opvoeding gehad. Ik heb geen last van het feit dat ik geadopteerd ben. Mijn jeugd was niet anders dan die van anderen, hoogstens werd ik op mijn afkomst bevraagd.”

„Tijdens mijn studie voelde ik aandrang om Spaans te gaan leren. Ik wilde naar Colombia en ben er in 2014 naartoe gegaan. In 2016 begon ik met de zoektocht naar mijn biologische familie. Binnen enkele maanden had ik mijn moeder gevonden. Elke keer als ze verhuisde, liet ze adresgegevens achter in de hoop dat ik haar zou vinden. Bovendien klopten mijn geboortepapieren, in tegenstelling tot die van veel andere adoptiekinderen. Dat heeft mijn zoektocht makkelijker gemaakt. Mijn familie daar is net zo goed mijn familie als die in Nederland. Inmiddels is mijn Colombiaanse moeder overleden.

Mijn adoptie heeft plaatsgevonden zonder toestemming van mijn moeder. Het feit dat uit mijn adoptie iets goeds is voortgekomen, rechtvaardigt het onrecht nog niet. In veel adoptieprocessen zijn mensenrechten met voeten getreden. Maar mijn adoptieouders verwijt ik niks. Zij hebben zich georiënteerd voor zij het proces ingingen, juist om te voorkomen dat ze een kind onrechtmatig zouden adopteren.

Ik ben blij dat de commissie zijn licht laat schijnen over iets wat allang bekend is, dat er nu eindelijk erkenning is van het onrecht dat zoveel ouders en kinderen is aangedaan. Voor veel adoptiekinderen is het moeilijk om gehoor te vinden bij het gevoel dat je verhandeld bent. Mensen verwachten dat je dankbaar bent.

De politiek moet zo snel mogelijk over het rapport debatteren en dit thema niet door schuiven naar het nieuwe kabinet. Procedures voorlopig stilzetten is een eerste stap, maar doe dat niet zonder over een nieuw systeem te praten.”

Arie heet in werkelijkheid anders

https://www.rd.nl/artikel/914084-pijn-en-dankbaarheid-bij-adoptiekinderen-na-onthullend-rapport

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Scroll to top